วันนี้วันเกิดผมเอง.ผมได้ให้ของขวัญที่ดีที่สุดกับตัวเอง..คือผมได้ไปขอผู้หญิงธรรมดาๆคนหนึ่ง.ใช่ครับเธอเป็นผู้หญิงธรรมดาๆจริงๆ.แต่ตรงนั้นมันไม่สำคัญเลย.ผู้หญิงธรรมดาๆคนนี้แหล่ะที่เค้าเปลี่ยนอะไรๆหลายๆอย่าง.จากที่ผมเคยเที่ยวเล่นไปวันๆทำอะไรตามใจจะกลับบ้านเมื่อไหร่ไปนอนที่ไหนก็ไม่เคยแคร์.มันก็เปลี่ยน.ต้องคิดถึงคนอีกคนที่รอเราต้องวางเวลาเผื่อเค้ามีเค้าคิดแบบเดิมไม่ได้อีก.แล้วถึงวันที่ผมมั่นใจว่าเค้าคนนี้เหมาะสมแล้วที่จะเอาชีวิตของเราและเค้ามารวมกัน.ผมว่าไม่ง่ายเลยที่ใครสักคนจะได้เจอใครสักคนที่พร้อมจะร่วมชีวิตร่วมลมหายใจกัน

ลบป้ายโฆษณา ลบกรอบ ลบกรอบสถานะ รักฟางมากมายก่ายกอง(ไม่เชื่ออย่าลบหลู่)

เพลงที่มันเพราะๆน่ะชอบทุกเพลง
ฟังเพลง โหลดเพลง mp3 ที่นี่

เรื่องที่ดูแล้วคุ้มกับเงินที่เสียไปนั่นแหล่ะ

มันเกิดขึ้นเพราะความอยากรู้อยากลองของผมเองเพราะการที่เราอยากจะโดดเรียนโดยการปีนกำแพงที่ ท.ศ.ร.นั้นมันเป็นเรื่องที่ท้าทายความสามารถระดับสูงเลยที่เดียวเพื่อนๆคงพอจะนึกออกนะครับว่าเมื่อประมาณ15-16ปีที่แล้วรอบๆโรงเรียนของเราไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มีแต่ทุ่งนามีแต่หญ้าเขียวขจีไปหมดระยะทางกว่าจะถึงที่ๆมีรถโดยสารนั้นก็เกือบ 2กิโลเลยที่เดียวมีไม่กี่คนหรอกครับที่กล้าจะทำแบบนี้ได้ แต่ผมกำลังจะทำ ต้องย้อนไปสักนิดนึงก่อนวันเกิดเหตุครับ เป็นตอนเย็นครับ ไอ้วุฒิเพื่อนผมมันเสนอความคิดเห็นครับ ว่าพรุ่งนี้ตอนเช้าโดดเรียนไปที่ห้องมันไหม ผมก็แอบคิดในใจไปทำไมว่ะห้องมึงมันมีอะไรดีว่ะ ยังไม่ทันที่จะหลุดออกมาเป็นคำถามเลย ไอ้วุฒิมันก็ตอบขึ้นมาเหมือนจะอ่านใจผมได้ “เฮ้ย ห้องกูเนี้ยมีหนังโป๊โว้ย หน้าซอยมีโต๊ะสนุ๊กฯด้วย” เออๆน่าสนใจโว้ยไม่เคยดูแบบเต็มๆเลยเป็นไงว่ะ สนุ๊กฯเนี้ยก็ความรู้ใหม่อยากลองๆนั่นคือความคิดของผมเอง แล้วก็ยังแอบคิดต่อไปอีกครับว่าแล้วตอนเที่ยงหล่ะจะกินอะไรว่ะบ้านมึงมีของอะไรกินไหมเนี้ย มันก็ตอบขึ้นมาอีกแล้วครับมันรู้ได้ไงว่ะว่าผมคิดอะไร “เฮ้ยบ้านกูมีหม้อหุงข้าว หน้าซอยมีร้านอาหารตามสั่งด้วย”เออๆเรื่องปากท้องได้แล้วไอ้นี่มันเตรียมการณ์ไว้ทุกอย่างจริงๆผมก็เลยถามมันเลยก่อนที่มันจะอ่านใจผมได้อีก “เจอกันกี่โมงว่ะ?” “เฮ้ย มาเจอที่โรงเรียนก่อนดิ” อ้าวทำไมต้องเจอที่โรงเรียนว่ะห้องมึงอยู่ไหนก็ไปเจอเลยดิจะเข้าโรงเรียนก่อนทำไมผมเผลอแอบคิดในใจอีก “เฮ้ย พี่ชายกูมันออกไปทำงาน 8 โมงโว้ย” นั่น...!!มันรู้ที่ผมคิดอีกแล้ว “อ้าว แล้วจะไปกันยังไงว่ะ”ผมถามเลยไม่คิดแล้ว “เฮ้ย กูมีทางไปก็แล้วกัน ปีนรั้วไง ทางห้องน้ำหลังตึก ม1 ”นั่นปีนรั้ว มันเสี่ยงมากนะเนี้ย “มึงเคยไปหรือไงว่ะ” “เฮ้ย ไม่เคยโว้ย มีรุ่นน้องมันบอกกูว่ามันเคยไปง่ายมากเลย”อ้าว มึงไม่เคยไปแล้วมึงมาชวนกูได้ไงว่ะ แล้วทำไมมึงต้องเฮ้ยก่อนบอกทุกทีเลยว่ะ งง..!!แต่ด้วยสิ่งเร้ามีมันนำเสนอ หนังโป๊ โต๊ะสนุ๊กฯ มันก็พอทำให้ผมตอบตกลงกับมันไป ก่อนกลับมันก็ยังบอกอีกว่า “เฮ้ย อย่าบอกใครนะโว้ย”นี่เป็นความลับราชการหรือนี่ ได้ๆกูจะไม่บอกใคร ผมกลับบ้านไปพร้อมเก็บความตื่นเต้นที่จะเจอพรุ่งนี้กลับไปด้วย และแล้วก็ได้เวลาพอเคารพธงชาติเสร็จ ผมก็อดตื่นเต้นไม่ได้ที่จะถามมัน “ไปกี่โมงว่ะ?” “เฮ้ย ไปตอนนี้เลย” “อะไรน่ะ ตอนนี้เลยหรอ”มันเกิดขึ้นเร็วจริงๆผมนึกว่าจะสักคาบสองคาบสาม เอาๆไปก็ไป “เฮ้ย นี่ไอ้บอล ไอ้เบียร์ ไอ้วี ไอ้ท็อป จะไปกับเราด้วย”อ้าว กูก็อุตส่าห์ไม่บอกใคร มีใครที่เป็นเพื่อนเราแล้วไม่รู้อีกไหมเนี้ย มึงบอกหมดเลยนะ โอเคๆเราได้กลุ่มอาสาสมัครทดลองภารกิจได้แล้วเอาหล่ะไปกัน พอนึกออกไหมครับหลังตึก ม1 หรือตึกภานุฯจะมีห้องน้ำอยู่ ตรงนั้นจะเงียบมาก ลับตาคนพอดูแล้วลวดหนามก็ดูเหมือนจะโดนง้างออกท่าทางจะมีคนทำเอาไว้เพื่อการณ์นี้โดยเฉพาะ ข้อมูลที่ไอ้วุฒิมันได้มาแน่นอนจริงๆผมเริ่มมั่นใจมันมากขึ้น มันคงพาเราไปได้สบายๆแน่ๆ เอาปีนก็ปีน ข้ามมาได้แล้วเดินไปยังไม่100เมตรเลยมีคลองขวางอยู่ครับ!!เป็นคลองเล็กๆของชาวบ้านที่เอาไว้รดน้ำในสวนแต่เล็กยังไงเราก็ไม่อาจจะโดดข้ามได้ เอาไงที่นี้ไหนว่าสบายๆไงว่ะแล้วนี่ทำไงกลับไม่ได้แล้วน่ะโว้ย “เฮ้ยไม่ต้องกลัวเดี๋ยวเราหาเรือข้ามไป”นั่นไม่ธรรดาการโดดเรียนครั้งนี้มีเรือด้วยครับ มันได้เรือแล้วแต่เรือเล็กมาก นั่งได้ 2-3คน แต่นี้เราก็ 6 คนทำไง “สองรอบไง”ความคิดเห็นอันแสนฉลาดตามประสาเด็กวิทย์ของไอ้บอล ผมเด็กศิลป์เลยคิดแบบมันไมได้ “เฮ้ยแต่กูขอไปรอบสองนะ”นั่นไอ้วุฒิอีกแล้วมันนำเรามาแต่มันกลับให้พวกเราลองเสี่ยงไปดูก่อน ถกเถียงกันอยู่นานครับเพราะพวกเราเนี้ยไม่มีใครอยากลองไปก่อนเลย เพราะไม่มีใครพายเรือเป็น แต่แล้วด้วยความรำคาญหรืออะไรก็แล้วแต่ไอ้เบียร์มันก็แสดงความกล้าอาสาลงเรือคนแรก แล้วไอ้บอลกะไอ้วีก็ลงตาม ดีแล้วครับให้ไอ้เด็กวิทย์มันลงไปลองก่อน เผื่อหลักโมเมนตั้มที่มันเรียนจะช่วยมันได้ ไอ้วีเป็นคนสุดท้ายที่ลงเรือลำแรกครับ ด้วยความที่มันเก้งก้างขายาวแขนยาว มันทำเรือโคลงเคลงเกือบล่มเลยที่เดียวแต่ยังดีที่พวกมันไม่ตกใจกันมากเกินเลยทรงตัวรับน้ำหนักได้ บอกแล้วว่าโมเมนตั้มช่วยมันได้ ที่นี่พวกแรกมันข้ามไปแล้วก็ดันเรือด้วยไม้ยาวๆมาให้พวกเราที่เหลือถึงตาผมแล้วที่นี้ผมขอลงเป็นคนสุดท้ายดีกว่าให้ไอ้วุฒิกับไอ้ท๊อปลงก่อน ผมค่อยๆลงครับ ที่นี่รู้แล้วทำไมไอ้วีทำเรือโคลงเคลงได้เพราะแค่เหยียบเบามันก็แทบจะล่มแล้ว “เฮ้ย เบาๆดิเดี๋ยวก็ล่มพอดี”ไอ้วุฒิมันตวาดผมเสียงดัง ยิ่งเพิ่มแรงกดดันมากขึ้นไปอีก และแล้วผมก็ผ่านมันไปได้ ที่เหลือจากนี้ก็ต้องเดินครับเดินอย่างเดียวประมาณ 2โลเห็นจะได้ แต่ไม่ใช่เดินบนถนนนะครับ ต้องเดินบนคันดิน ห่างจากขอบถนนประมาณ 20เมตรได้ มีหญ้าสูงประมาณเกือบเอวช่วยพรางตา เพราะถ้าเดินบนถนนต้องมีคนเห็นแน่ๆอาจจะมีใครโทรไปบอกฝ่ายปกครองได้ ตลอดเวลาที่เดินต้องคอยระวังครับว่าจะมีใครมาเห็นไหมถ้ามีรถผ่านมาต้องรีบหมอบครับ เป็นแบบนี้อยู่หลายครั้ง แต่สุดท้ายเราก็ไปถึงจุดหมายปลายทางด้วยดีครับ เราก็ใช่เวลาทั้งหมดทั้งวันกับหนังโป๊ และโต๊ะสนุ๊กฯสมใจ ทั้งหมดก็เป็นความประทับใจที่เกิดขึ้นกับโรงเรียนที่ผมรักถึงแม้ว่าผมจะไม่สามารถจบที่สถาบันนี้ได้เพราะโดนบังคับให้ลาออกจากอาจารย์ปกครองที่เห็นว่าการให้เด็กลาออกจะทำให้พวกเค้าทำงานง่ายขึ้นไม่มีจุดดำๆมากวนใจ แต่ตลอดเวลาที่ผมเรียนที่นี่ก็5ปีผมเจอเรื่องราวต่างๆมากมาย รักแรก แอบรัก รักเพื่อน โดนตี โดดเรียนและอีกเยอะแยะเรื่องต่างๆเกิดขึ้นพร้อมกับคำสอนต่างๆที่เกิดขึ้นพร้อมๆกันมันทำให้ผมผูกพันกับ ท.ศ.ร.มาก

รายการอะไรๆที่ดูแล้วสนุกๆ

สามก๊ก หนังสือแนวปรัชญา

ทุกคนเกิดมาเพื่อชดใช้กรรม นั่นก็เลยไม่แปลกที่ทุกคนยังมีทั้งสุขและเศร้า อยู่ที่เราจะผ่านมันไปยังไง
สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม